Pobierz tekst w pliku pdf.

STRESZCZENIE

Na bazie fizyki klasycznej znaleziono nośnik ładunku grawitacyjnego, uzyskano jedność wszystkich rodzajów pól ( elektrycznych, magnetycznych i grawitacyjnych) i na tej podstawie  rozwiązano teoretycznie problem równości masy bezwładnej i grawitacyjnej.

Z pojęciem masy stykamy się dwukrotnie: pierwszy raz przy formułowaniu drugiej zasady dynamiki, drugi raz przy opisie sił grawitacji. W pierwszym przypadku masę traktujemy jako miarę bezwładności ciała, w drugim jako miarę jego zdolności do wzajemnego przyciągania się z innym ciałem obdarzonym masą. Doświadczalnie stwierdzono, że obie te masy są równoważne, ale nigdy nie wyjaśniono teoretycznie dlaczego tak jest.

Wiadomo jest, że ciała posiadają ładunki elektryczne lub magnetyczne, które wytwarzają pola elektryczne lub magnetyczne. Posiadające ładunki ciała przyciągają się lub odpychają. Siła tego przyciągania lub odpychania zależy od ilości ładunków.

F – siła oddziaływania,

x – ilość nośników ładunków wywołujących oddziaływania,

r – odległość ładunków wywołujących oddziaływania.

Trzeci rodzaj pola, pole grawitacyjne różni się istotnie od pól wymienionych wyżej.  Siła oddziaływania grawitacyjnego zamiast zależeć od ilości ładunków grawitacyjnych ciała, zależy od masy ciała.

F – siła oddziaływania,

m – masy ciał,

r – odległość ciał

Gołym okiem widać, że coś tu jest nie w porządku. Logika podpowiada, że oddziaływania elektrostatyczne, magnetyczne i grawitacyjne podlegające tym samym zależnościom, powinny być wolne od takich anomalii. Inaczej mówiąc, trzeba znaleźć nośniki ładunku  grawitacyjnego w ciele masowym, a wtedy wszystko stanie się jasne, proste i logiczne.

W opracowaniu „Krok po kroku do Modelu 31” pokazano jak powstaje grawitacja. Końcowym wnioskiem tego rozumowania jest, że nośnikiem elementarnego ładunku grawitacyjnego jest proton. Ten prosty wniosek powoduje, że natychmiast znika wyżej wzmiankowana różnica między oddziaływaniami elektrycznymi i magnetycznymi oraz grawitacyjnymi.

Dla pola elektrostatycznego do wzoru 1) za x podstawiamy ilości elektronów lub pozytonów, wytwarzających ładunki elektrostatyczne w poszczególnych ciałach.

Dla pola grawitacyjnego do wzoru 1) za x podstawiamy ilości protonów, wytwarzających ładunki grawitacyjne w poszczególnych ciałach.

Pozostaje tylko do wyjaśnienia, dlaczego podstawienie masy ciał do wzoru na siłę grawitacyjną,  również spełnia zależność przedstawioną we wzorze 1. W wyjaśnieniu tego pomocne będą wywody dotyczące budowy atomu zawarte w opracowaniu „Krok po kroku do Modelu 31”.

Atom zbudowany jest z jądra i elektronów. Jądra atomowe zbudowane są z neutronów i protonów. Neutrony są to protony, których ładunki elektrostatyczne zostały zobojętnione elektronami umieszczonymi bardzo blisko tych protonów i w jednakowej od nich odległości. Ładunki elektrostatyczne pozostałych protonów zostały zobojętnione elektronami umieszczonymi w różnej odległości od tych protonów. Poniżej przedstawiono przykładowy atom argonu na którym widać w/w dwa rodzaje zobojętnionych protonów.

Do tej pory było wiadomo, że każdy atom zbudowany jest z protonów, neutronów i elektronów.Teraz powyższe możemy uprościć stwierdzając, że:

każdy atom we wszechświecie zbudowany jest ze zobojętnionych protonów i każdy  z tych zobojętnionych protonów jest nośnikem elementarnego ładunku grawitacyjnego.

Ponieważ każde ciało zbudowane jest z atomów, więc wszystkie ciała we wszechświecie zbudowane są ze zobojętnionych protonów, czyli wszystkie ciała są nośnikami ładunków grawitacyjnych. Powstaje pytanie dlaczego są to protony zobojętnione? Według Modelu 31 proton będąc elementarnym ładunkiem grawitacyjnym jest jednocześnie nośnikiem elementarnego, dodatniego ładunku elektrostatycznego. Siła oddziaływania ładunku elektrostatycznego jest o kilkadziesiąt rzędów wielkości  większa od siły oddziaływania grawitacyjnego. Żeby więc oddziaływanie grawitacyjne protonu mogło się ujawnić, jego ładunek elektrostatyczny musi zostać zneutralizowany. Realizuje się to przez zobojętnienie dodatniego ładunku pozytonu ujemnym ładunkiem elektronu.

W świetle powyższego, poprawnie powinniśmy napisać tak.

Dla pola elektrostatycznego do wzoru 1) za x1 i x2  podstawiamy ilości elektronów lub pozytonów, wytwarzających ładunki elektrostatyczne w poszczególnych ciałach.

Dla pola grawitacyjnego do wzoru 1) za x1 i x2  podstawiamy ilości protonów zobojętnionych, wytwarzających ładunki grawitacyjne w poszczególnych ciałach.

Ponieważ suma mas protonów zobojętnionych w atomie stanowi dokładnie masę tego atomu, więc możemy przyjąć, że zobojętniony proton jest jednocześnie elementarną jednostką masy.

W przedstawiony wyżej sposób uzyskano jedność  trzech rodzajów pól (grawitacyjnego, elektrycznego  i magnetycznego), której do tej pory nie było. Ponadto wyjaśniony został teoretycznie, istniejący od trzystu lat problem równoważności dwóch mas we wzorach Newtona:

Masa grawitacyjna i masa bezwładna są równoważne dlatego, że zobojętniony proton będąc elementarnym ładunkiem grawitacji jest jednocześnie elementarną jednostką masy.

W świetle powyższego ładunek grawitacyjny można znaleźć  znacznie szybciej na podstawie prostego rozumowania.

Z  wzorów Newtona i Coulomba

wynika, że wszystkie rodzaje pól (grawitacyjne, elektryczne , magnetyczne) podlegają tym samym zależnościom.

Czyli wszystkie rodzaje pól posiadają ładunki elementarne.

Czyli pole grawitacyjne również posiada ładunki elementarne.

Jeżeli siła grawitacji zależy dokładnie od masy ciała, tzn. że elementarnym ładunkiem  grawitacji jest elementarna jednostka masy ciała.

Elementarną jednostką masy ciała jest zobojętniony proton.

Czyli elementarnym ładunkiem grawitacji jest zobojętniony proton.